2017: winter in Spanje (dec-jan)

bijgewerkt op dinsdag 9 januari 2018

1. Het begin

Winterse landschappen bekoren ons slechts achter dubbel glas en dicht bij een warme radiator, bij voorkeur een kop warme chocolademelk met wat rum en slagroom in de hand. Onze camper maakt het mogelijk de Nederlandse winter voor een maandje te ontvluchten.

2. Door België

Niet meer werken geeft vrijheid aan het moment van vertrek. Voor ons is dat dinsdag 19 december 2017 om een uur of twee in de middag. Fietsen, kleding, eten. Het past allemaal in onze Bürstner Ixeo. In de Zenec-navigatie staat Brussel als bestemming. Of we dat gaan halen, zien we nog wel. Tegen een uur of vijf beginnen we genoeg van het rijden te krijgen. Een overnachtingsplek wordt gezocht en de camperplaats-app vindt voor ons een plekje in Scherpenheuvel (sitecode 27123), een klein stadje tussen Leuven en Genk en zo’n 40 kilometer voor Brussel.

Tegen een uur of zes rijden we de grote parkeerplaats op. Het is 19 december en we verwachten geen andere campers, maar er staat er toch eentje. We zetten de onze er naast.

Na een kop koffie gaan we naar buiten, om een restaurantje te zoeken, maar we komen niet verder dan de frituur aan de overkant. “Zullen we een beetje frites halen? Niet zo duur en ook wel eens lekker, toch?” De twee porties frites kunnen een gemiddeld gezin voeden. Wij kiezen de lekkerste pijltjes er uit en geven de rest aan de container naast het parkeerterrein. “We hadden best met één portie kunnen volstaan.”

3.Door Frankrijk

Niet meer werken geeft ook vrijheid aan de reistijd. Op de Zenec-navigatie staan ‘tolwegen’ niet aangevinkt. Met miezerig weer en over D- en N-wegen rijden we door Frankrijk. Het noorden, de Picardie, geeft een ietwat desolate aanblik. Stille dorpjes, kale landerijen.

Onderweg wordt Fontainebleau als etappe-finishplaats aangemerkt. Via een hobbelweg met kinderkopjes is een plekje gauw gevonden, direct naast het gesloten paleishek (sitecode 43626). Het is heel rustig buiten. Een glas wijn, een boek en elk uur het geluid van een verre kerkklok zorgen ook binnen voor rust.

Na een ochtendwandeling door de kale paleistuin rijden we verder en komen tegen een uur of zes in Meuzac, niet ver van de vierbaans D2020 waar we (tolvrij) rijden, een camperplek (sitecode 13787) . Niet helemaal vlak, maar met uitzicht op een meertje, dat dan weer wel.
Langzamerhand wordt het bergachtiger. Behalve naar links en rechts gaan we nu ook naar boven en beneden. We genieten van de omgeving. Het weer blijft onveranderd miezerig. Even voor Millau rijden we zelfs in dicht mist, die overigens plotsklaps is verdwenen, als we de stad binnen rijden. We besluiten een camperplek op te zoeken en vinden die in de buurt van Octon (sitecode 51986), een kilometer of dertig ten oosten van Montpellier.

De heldere sterrenhemel lijkt een mooie dag te voorspellen. Die voorspelling komt uit. De ochtendzon verlicht de bergen. Gedurende de laatste etappe door Frankrijk kleurt de verwarming van de auto steeds meer blauw. De zon begeleidt ons naar de Frans-Spaanse grens

4. Eerste Spaanse stop.

Ongeveer 80 kilometer na de grens komen we aan in Caldes de Malavella, zo’n 20 km. ten zuiden van Gerona.

De camperplek (sitecode 41324) krijgt goede recensies in de app en als we tegen drie uur aankomen zijn er nog twee van de vijf plekken vrij. We installeren ons naast landgenoten en lopen het stadje in. Er zijn nauwelijks mensen op straat deze (winter)zaterdagmiddag: stille, smalle straten. Veel rood-wit gestreepte vlaggen, posters en spandoeken verwijzen naar de onafhankelijkheidswens van de Catalanen.

Caldes staat bekend om zijn waterbronnen en de voortvloeisels zien we om ons heen: een kuuroord, bronwaterfabrieken, zwembaden, een oude wasplaats. De Romeinen waardeerden deze plek 2000 jaar geleden al. Onderweg van Italië naar Spanje rustten ze destijds hier uit in hun thermen. De opgraving is goed te bezichtigen, informatieborden geven uitleg in verschillende talen.

Tegen het eind van de middag zijn we blij met onze vroege aankomst. Meerdere camperaars vinden geen hier plek meer, maar zetten hun wagen op naastliggende parkeerplaatsen. Kan eigenlijk ook best goed.

De zondag opent met goed weer. Het zonnetje schijnt en 13 graden is na de ‘Nederlandse’ heenreis een heerlijke temperatuur. De winterjas blijft in de camper, als we opnieuw het stadje inlopen. Het is er drukker dan gisteren. Cafeetjes ogen gezellig en we besluiten Can Quim binnen te lopen voor een kop koffie en een omelet (tortilla). Op de kaart zien we een riviertje Riera de Santa Maria. Misschien wel leuk om eens langs te lopen. De rivier staat droog en is vrijwel geheel begroeid. Gebrek aan neerslag. Een enigszins trieste aanblik.

5. De weg naar het zuiden

De navigatie leidt ons met een grote boog om Barcelona. Blijkbaar is dit de snelste tolvrije weg richting Valencia. We rijden door een bergachtig gebied en genieten van het uitzicht. Vanaf Tarragona rijden we weer langs de kust. Langzaam buigt de weg wat verder van de kust af en wordt de ruimte tussen weg en vloedlijn gevuld door hotels en appartementen. Het is eind december en het geheel ligt er verlaten bij.

Tegen het eind van de middag krijgen we een wat vrolijker gevoel als we de camperplek in Peniscola (sitecode 58245) oprijden. De zon schijnt en er is een plekje voor ons vrijwel aan het strand. Campinggedrag is niet toegestaan, maar een ‘maas in de wet’ helpt: stoeltje op het strand.

Een vergelijkbare route leidt ons de volgende dag naar Carabassi. Daar vinden we de camperplek, die nog in de niet ge-updatete versie van de camperplaatsen-app staat: opnieuw aan zee

Het uitzicht vanuit de camper kan bijna niet mooier

In Huérca-Ovela (sitecode 26543), waar het ’s avonds levendiger is dan ’s middags zien we een tankwagen met water toeterend door een woonwijk rijden. Bewoners met jerrycans komen op het geluid af en tappen water aan de koperen kranen van de tank

Hoewel San Miguel de Cabo de Gata aan zee ligt en we voor de derde keer een plekje aan het strand vinden, ligt de weg er naar toe iets van de kunst af.De camperplek (sitecode 61474) is  een populaire plek, want zelfs op 28 december staan er zo’n 15 campers. Het weer nodigt uit voor een wandeling over het strand en dat doen we dan ook.

 

6. Cordoba

Het loopt al tegen zevenen, als we Cordoba binnenrijden. Het is 1 januari 2018 en de zon is nog net niet ondergegaan. De camperplaatsen-app geeft twee mogelijkheden en met een schuine blik in de geldbuidel kiezen we de gratis plek (sitecode 54568). Er staan twee campers tussen tientallen vrachtwagens en nog veel meer personenwagens. De grote rommelige parkeerplaats is omzoomd door doorgaande wegen met veel verkeer. We twijfelen nog even, maar besluiten dan, dat het (voor ons) geen plek is om te overnachten.

Korte tijd later rijden we de andere camperplek (sitecode 10741) op. Achter de slagboom zien we een twintigtal campers tussen de bomen staan. We plaatsen de onze er bij. Ruimte genoeg en een beter gevoel.

De zon is inmiddels onder gegaan en als we na een kop koffie de camperplek af lopen, zien we een mooi verlichte stadsmuur.

Achter de muur ligt de Judería, waar ooit een van de grootste Joodse gemeenschappen leefde. We lopen er op ons gemak doorheen, op zoek naar een restaurantje, dat we al snel vinden.

De volgende dag is het er veel levendiger. Zelfs op 2 januari zijn hier veel toeristen, genietend van het mooie weer en dit deel van de stad. Smalle straatje en kleine pleintjes geven een indruk van vroegere tijden.

Het hoogtepunt is de meer dan 1000 jaar oude Mezquita, ooit de grootste

moskee van Europa, maar na de verovering van Cordoba in de reconquista in 1236 in gebruik als Rooms Katholieke kerk. In de zestiende eeuw zijn in het hart van de moskee, met toestemming van Karel V, zo’n 400 pilaren verwijderd en is er een kathedraal (in) gebouwd. Het geheel maakt een overweldigende indruk.

6. Vanuit het zuiden naar Segovia

Deze hele reis proberen we tolwegen te vermijden. Dat maakt het rijden afwisselend: soms grote weg, soms binnendoor over tweebaans wegen met heel veel rotondes. Alle wegen zijn heel goed begaanbaar. Een van de mooiere stukken is de CL-601 door de Sierra de Guadarrama. (versneld!)

Als we deze winter gewoonlijk tegen een uur of vijf een camperplek op rijden is het veelal nog rustig. Een enkele camper is ons voor. Vanaf een uur of zeven stromen camperplekken voller met vooral Spaanse camperaars. Velen van hen hebben een grappige sticker naast hun deur geplakt. De deur lijkt toegang te geven tot een hotel maar helaas het ‘hotel’ is vol.

Met enige regelmaat horen we een half uurtje een dieselmotor. Misschien voor kachel, of stroom.De camperplekken, die we bezoeken zijn goed. Ook die van Segovia, waar we naast een arena voor stierengevechten staan (sitecode 19260)

Het Romeinse aquaduct volgend, lopen we in 20 minuten naar de stad. Omdat het regent, volstaan we met een blik op drie hoogtepunten:

  1. Het aquaduct, dat we na 135 treden aan de bovenkant zien

2. De kathedraal

3. En de Alcázar

Segovia laat bij ons een levendige indruk achter. We moesten er nog maar eens terugkeren.

7. Spanje uit

Om te voorkomen, dat we in bergachtig gebied op smalle besneeuwde bochtige wegen terecht komen kiezen we tegen de gewoonte van deze reis in voor tolwegen. Het lijkt een goede keus, want de sneeuw wordt steeds dichter en een totaal van €34,15 aan tol is ook best wel overheen te komen. Spanje rondom Burgos krijgt een witte deken. Alle chauffeurs passen hun snelheid aan en gezamenlijk rijden we langzaam Frankrijk binnen waar de sneeuw over gaat in regen.

7. Frankrijk noordwaarts

Nu.nl vertelt ons, dat we op het juiste moment Spanje hebben verlaten. Het weer in Frankrijk is beduidende rustiger. Opnieuw de tolwegen vermijdend, maar wel de ‘snelste’ route kiezen zorgt de navigatie voor afwisseling. Onderweg stoppen we bij een Lidl voor de noodzakelijke boodschappen, of een boulangerie/patisserie voor een vers broodje, dat we dan op een parkeerplaats opeten. Met koffie natuurlijk!

Op ons gemak rijden we noordwaarts en telkens zoeken we bijtijds een camperplek. We komen terecht in Dax (sitecode 47725), Cozes (sitecode 25212), Belleville sur Vie (sitecode 22118) en Courville sur Eure (sitecode 13909).

8. Parijs

Beauvais, zo’n 60 kilometer ten noordoosten van Parijs, heeft twee camperplekken. Wij kiezen die op Parking St Quentin (sitecode 14772), omdat die een harde bodem heeft, waarin we na de regen van de afgelopen dagen niet in weg zakken. De camperplek zal geen prijs winnen voor mooiste plek ooit, maar is wel een prima uitvalsbasis voor een bezoek aan Parijs. Klein half uur lopen naar het station en na een flink uur rijdt de trein het Parijse Gare du Nord binnen. Het Louvre, ons doel van vandaag, is dan nog een half uur gaans. Het is 11 januari en de rij voor de zes open kassa’s is niet langer dan 5 minuten. Behalve voor de Mona Lisa is het nergens druk en we kunnen het overweldigende aanbod in alle rust bekijken.

Na enkele kilometers bereiken we dan toch het meesterwerk van Da Vinci: La Gioconda, de Mona Lisa. Een echte publiekstrekker……

Na al die museumkilometers is een korte wandeling langs de Seine nog net voldoende, voordat de metro ons terugbrengt naar Gare du Nord, waar de trein naar Beauvais al klaar staat.

9. Doornik

De route van Parijs naar Doornik gaat dwars door het slagveld van de Eerste Wereldoorlog. Bordjes langs de weg laten zien hoe het front  zich in het najaar van 1916 verplaatste en de vele begraafplaatsen herinneren aan de strijd aan dat front.

De camperplaats (sitecode 11270) is vrijwel aan het oude centrum van Doornik gesitueerd. Slechts 5 minuten lopen van de Grand Place met z’n vele trapgeveltjes. Vooral bij het invallen van de avond is dat mooi om te zien.

10. Slot

We verlaten de camperplek in Doornik voor de laatste kilometers. Al snel draaien we de grote weg om die naar huis te volgen. Het is zaterdag (13 januari 2018) niet druk op de weg. Noch bij Antwerpen, noch bij Utrecht staan we in de file. Een vlotte rit, eigenlijk net als de hele reis, die 25 dagen en 5803 kilometer lang was.